Vengo asistiendo como espectador a los debates, espiriques y reflexones que dende hai dalgún tiempu vienen produciéndose nel, vamos llamalo, “magma” nacionalista asturianu. Emplego esti términu polo que tenemos de masa informe, desectructurada, indefinida… que nun acaba de cuayar. Arrecostinamos años y años de derrotes, errores y frustración, pero nos
La celebración de la última Selmana de les Lletres Asturianes foi más bien probetaya, pasó cásique desapercibida y ensin cuasi nenguna incidencia social. Los actos entamaos pol Gobiernu Asturianu daben más la sensación de que se facíen por cubrir l’espediente qu’otra cosa; con un defectu de partida asina nun ye
De la que los sectores antiasturianu van quedando ensin argumentos sólidos colos qu’echar contra nós, van tamién atopando disculpes más pelegrines y faltes de conteníu coles que desprestixar el nuestru movimientu. Y ello nun nos tendría qu’esmolecer si nós mesmos tuviéremos les coses clares, pero como paez ser que munches
Como supongo que tol mundu sabe, estos díes d’atrás tuvi na Gala d’Entrega de los Premios de la Música y fíxilo en calidá de premiáu. La sensación cola que volví de Madrid foi agridulce, y ello poles razones que voi intentar desplicar depués. Pero enantes quería facer unes consideraciones sobre
Soi de la opinión de que caún o caúna tien d’arrecostinar coles sos contradicciones como meyor pueda. Tol mundu tenemos y nun nos queda otro que convivir con elles. Personalmente son abondes les que llevo dientro de la mio cabeza y intento nun volveme llocu. D’ente toes hai una que